Toen ik twee jaar geleden las, dat president Jennifer Geerlings-Simons als de toenmalige ondervoorzitter van NDP, in partijcentrum OCER had verklaard dat haar partij “120% in staat is om het land weer op de rails te brengen”, moest ik moeite doen mijn wenkbrauwen niet te hoog op te trekken.
Ze gaf namelijk toe dat de partij fouten heeft gemaakt – maar woorden alleen zijn goedkoop.
In Coronie, misschien wel het meest loyale bolwerk van de NDP, voelen zij dagelijks de gevolgen van tien jaar nietsdoen opgevolgd door 5 jaar verknechting door de VHP.
Een maand voor die meeting in OCER was ik zelf aanwezig bij een partijbijeenkomst te Totness, Coronie. Het toneel: een groot afdak dat meer wegheeft van een geïmproviseerde danstent dan van een serieuze politieke infrastructuur.
Het contrast met Saramacca is pijnlijk: daar staat tenminste een volledig gebouw, al ligt dat inmiddels vijf jaar onder het wied – symbool voor de grilligheid en gemakzucht van een electoraat dat blindelings “met de flow” meegaat.
Coronie daarentegen heeft altijd standvastig vastgehouden aan de NDP. En waarvoor?
Ik stond achterin, vol bitterheid, kijkend naar de partijtop die daar schaamteloos op het podium zat. Tien jaar lang werd Coronie genegeerd.
Toen een van de sprekers – een lange, magere man – zijn toespraak had afgerond en op het punt stond met zijn dure wagen terug te keren naar Paramaribo, besloot ik hem staande te houden.
Ik vroeg hem rechtuit waarom hij met geen woord had gesproken over wat de NDP voor Coronie had gedaan. Met een weids gebaar wees ik om me heen: “Vertel me wat jullie hier tot stand hebben gebracht.” Zijn antwoord was onthutsend eerlijk: “niets. Helemaal niets, maar het had beter gekund.”
En toch… ondanks al dat verraad, ondanks al die leegte, bleef Coronie de partij trouw.
Onder de VHP-regering werd Coronie de afgelopen vijf jaar misschien wel het zwaarst getroffen district van het land. Het leek erop alsof de VHP de Coronianen wilde laten boeten voor hun NDP-addiction.
Maar de Coronianen bleven massaal op de NDP stemmen. Het resultaat: Een gekozen president en een stevige bezetting in de districtsraad en de ressortraden.
Sinds de oprichting van deze website heb ik keer op keer gewaarschuwd: de VHP wil Coronie zijn bestaansrecht als zelfstandig district ontnemen. Lange tijd wuifde men dat idee weg. Maar wie de afgelopen vijf jaar heeft opgelet, ziet hoe dat streven steeds duidelijker en onverbloemder naar voren komt.
Daarom zeg ik dit: de NDP is Coronie schatplichtig. Meer dan aan welk ander district in Suriname ook.
Als de partij nog enige geloofwaardigheid wil behouden, moet zij ophouden met loze beloften en eindelijk handelen.
Dat begint met een grondig onderzoek naar de dubieuze grondtransacties van de afgelopen vijf jaar, met name bij de mislukte vestiging van een kokosplantage op Burnside door Pomeroon.
Maar dat alleen is niet genoeg. Coronie heeft economische zelfstandigheid nodig – en snel. Dat betekent o.a.:
- directe heffing van leges op schelpafgravingen, ten gunste van de districtskas;
- serieuze investeringen in cocosteelt en kleinschalige land- en tuinbouw, zodat Coronianen hun eigen toekomst in handen krijgen;
- scheppen van ontspanningsmogelijkheden voor de jeugd, zoals het in ere herstellen van het Tata Colinplein met bijbehorende voorzieningen voor groot en klein, zwembaden enz.;
- rechtstreekse ministeriële lijnen naar Paramaribo, zonder afhankelijkheid/goedkeuring van Nickerie;
- scholing en bewustmaking van DR- en RR-leden, zodat zij hun rechten en plichten kennen en durven verdedigen;
- het in ere herstellen van het bestuurscomplex te Friendship als symbool van bestuurlijke aanwezigheid.
Herwin Hooplot