Het staatslogeergebouw te Totness, Coronie, is in 2012 geheel gerenoveerd. Aan de buitenkant zag het er nadien authentiek en fantastisch uit. Zijn oude glorie was in ere hersteld, maar helaas, het gebouw bleef gesloten. Het zou in het paasweekend, rond 1 april 2013, opnieuw in gebruik worden genomen.
De toenmalige districtscommissaris (dc) van Coronie, Harold Sijlbing, maakte met veel publiciteit melding van het laten bijscholen van het personeel in een gerenommeerd hotel in Paramaribo. Hiermee werd beoogd de dienstverlening in het logeergebouw, na heropening, uit te breiden en de efficiëntie van het personeel te verhogen. Dit allemaal in het licht van de toerismeplannen van de heer Sijlbing. De heropening ging niet door.
Vanuit onofficiële bronnen vernam ik toentertijd, dat tussen de aannemer die het logeergebouw had gerenoveerd en de overheid betalingsperikelen waren ontstaan; reden waarom de aannemer weigerde het logeergebouw, zoals het hoort, formeel over te dragen aan de opdrachtgever, de overheid. Zolang dit probleem niet was opgelost, kon de overheid het gebouw niet opnieuw in gebruik nemen.
In de afgelopen jaren was het gebouw dusdanig in verval geraakt, dat ik de hoop al had opgegeven, dat het nog goed zou komen met dit gebouw, dat een van de beeldbepalende gebouwen van Coronie is.
Gedurende mijn meest recente verblijf in Suriname, oktober en november van dit jaar, was ik heel vaak in Coronie. Ik constateerde toen dat er renovatiewerkzaamheden aan het gebouw werden uitgevoerd.
Uit de geruchtenmachine vernam ik, dat dit gebeurde in opdracht van de heer Vincent Kenswil, de exploitant van het benzinepompstation te Totness.
Ik nam toen contact met hem op, omdat ik het wel erg vreemd vond dat zoiets zonder voorafgaande communicatie met de gemeenschap gebeurde. Tenslotte gaat het om een overheidsgebouw – en niet zomaar eentje – maar om een van de meest beeldbepalende gebouwen in het district.
Uit informatie die ik daarna van de heer Kenswil heb ontvangen leid ik af, dat de renovatie wordt uitgevoerd met de bedoeling het logeergebouw binnen 24 maanden weer operationeel te krijgen. Daarbij wordt volgens hem beoogd: enerzijds duurzame werkgelegenheid voor Coronie te creëren en anderzijds een boost te geven aan toerismeontwikkeling.
De komende 24 maanden, zal volgens hem worden gewerkt aan een gedegen draagvlak en skills upgrading onder de Coronianen. “We gaan voor duurzame werkplekken. Vooral de nieuwe generatie van Coronie moet dit gaan omarmen”, zegt hij. Ook zal binnenkort de totale gemeenschap in Coronie worden uitgenodigd voor een uitgebreide informatiesessie.
De exploitatie van het gebouw zal volgens de heer Kenswil komen te liggen in handen van de op 23 oktober 2020 opgerichte coöperatieve vereniging met uitgesloten aansprakelijkheid van de leden: Coöperatie Coronie Tourism Cluster (U.A). Dit is een toerismebureau dat opereert onder de handelsnaam: Coronie Travel.
Gevraagd naar de financiering van het project, geeft de heer Kenswil aan dat 60% daarvan afkomstig zal zijn van investeerders, 20% grants en 20% inkomsten uit exploitatie. Het bestuur van de Coöperatie staat volgens de heer Kenswil onder voorzitterschap van mevrouw Mildred Masé, terwijl hijzelf de functie van secretaris bekleedt.
Overigens moet ik – gelet op de gekozen rechtsvorm – constateren dat uitsluitend de leden van de Coöperatie (investeerders), de belanghebbenden zijn, ongeacht de grants van derden.
Op de vraag of de overheid het gebouw heeft verkocht aan de Coöperatie, geeft de heer Kenswil het volgende antwoord: “Het gebouw is niet verkocht aan de Coöperatie. Wel zijn beheer en exploitatie voor de komende vijf jaar overgedragen aan de Coöperatie, met de mogelijkheid deze termijn telkens met 5 jaar te verlengen”.
Volgens de heer Kenswil is deze constructie dezelfde als die waarmee beheer en exploitatie van het Waaggebouw aan de Waterkant te Paramaribo is overgedragen aan de 4 Rotary Clubs in Paramaribo. Een constructie die volgens hem al 20 jaar succesvol functioneert. De Rotary Clubs zullen niet betrokken zijn bij de exploitatie van het logeergebouw. Slechts het concept dat de rechtsverhouding tussen overheid en de Rotary Clubs regelt is overgenomen.
Het doet me deugd te vernemen, dat de heer Philip Dikland, een architect en erfgoeddeskundige, die heeft bijgedragen aan het in ere herstellen van veel in verval geraakt erfgoed in Suriname, betrokken is bij het opnieuw luister brengen aan het logeergebouw. Hij is ook degene die de plantages in Coronie en hun verleden in kaart heeft gebracht en deze belangrijke informatie aan onze website ter beschikking stelde. Zijn betrokkenheid geeft hoop dat de authenticiteit van het gebouw niet verloren zal gaan.
Tot slot wilde ik van de heer Kenswil horen wat zijn leidmotief geweest is, zich te vestigen in Coronie om een bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van het district.
De heer Kenswil: “Mijn vader heeft van 1967-1969 in Coronie gewerkt als ressortleider bij LVV. Toen was ik nog niet geboren. In mijn jeugd nam hij ons, het gezin, vaker mee op vakantie naar Coronie. Wij logeerden dan in dit logeergebouw. De liefde voor Coronie is altijd gebleven vanwege de prettige herinneringen aan deze tijd en aan de mensen hier. In 2014 was ik na lange tijd weer in dit district om er met mijn bedrijf ICT-projecten uit te voeren. Ik heb ook toen opnieuw positieve ervaringen opgedaan met de mensen hier. Vanwege de goede samenwerking met mevrouw Masé, de huidige voorzitter van de Coöperatie, waren alle activiteiten succesvol. In 2018 begonnen we naast ICT- ook toerismeprojecten uit te voeren met als hoogtepunt het bezoek aan de vakantiebeurs in 2020 in Utrecht, Nederland. Daarna realiseerde ik mij dat toerisme voor Coronie de sleutel zou kunnen zijn voor groei en herstel. Dit is nu mijn grootste drijfveer: middels toerisme Coronie laten groeien”; aldus besluit de heer Kenswil.
Laten wij hopen dat dit initiatief ertoe zal leiden dat eveneens de in deplorabele toestand verkerende voormalige ambtswoning van de dc van Coronie, te Friendship, het meest significante en sterkst beeldbepalende gebouw van Coronie, binnen korte termijn in oude luister zal worden hersteld. Hetzelfde zien wij nu al gebeuren met het in verval geraakte complex van het R.K. Bisdom Suriname, te Mary’s Hope. Daar is men hard bezig het complex, dat eveneens valt in de categorieën significant en beeldbepalend, in oude glorie te herstellen.
Herwin Hooplot
.