Veel beloven weinig geven doet een gek in vreugde leven!
Aan het eind van elk jaar blik ik graag terug om te zien hoe het Coronie is vergaan in de afgelopen 12 maanden.
Coronie zou op bestuurlijk vlak niet zo’n woelig district mogen zijn, maar het is nu eenmaal een schaakbordje waarop 2 kostbare DNA-zetels op het spel staan. Het is nu ala man fu en srefi: een ieder voor zich, NDP/ Palu. De NPS is historie. In Coronie voert de Palu, kennelijk node, zelfstandig campagne. Echter, nooit gedacht dat de heer Paal zich op dit voor hem persoonlijk – anno 2015 – wankele pad zou begeven.
2014 was het jaar waarin de derde opeenvolgende districtscommissaris (dc) aantrad binnen drie jaar (Harriet Ramdien 14 maanden en Harold Sijlbing 22 maanden). Sinds half april jl. Aroenkoemar Ramdhani.
Men moet niet proberen te onderzoeken welke van die drie dc’n Coronie het best gediend heeft; dat zou gekkenwerk zijn. De voorgaande twee, Ramdien en Sijlbing, waren vanuit de Palu voorgedragen. In zo’n situatie gaat de NDP zich niet het gras voor de voeten laten wegmaaien in Coronie door de dc te steunen. Dus konden Ramdien en Sijlbing wel mooi weer blijven spelen, maar zonder dat iets van de grond kwam. Mocht dat toch node gebeuren, zoals bij de huizenbouw die al door de vorige regering was geëntameerd, dan zorgde de NDP er wel voor met de eer te gaan strijken. De Palu mocht de kruimels opschrokken.
Voor dc Ramdhani als NDP-er geldt: veni, vidi, vici: ik kwam, ik zag, ik overwon! Zaken die zijn voorgangers niet van de grond kregen c.q. slechts hebben mogen voorbereiden, kreeg hij wel van de grond c.q. mocht hij afronden. Hij kan immers – met het oog op de aanstaande verkiezingen – rekenen op steun van zijn partij in de regering. Hierdoor kon hij zijn zegeningen aan het eind van dit jaar rustig tellen. Zo bezien, had hij dus wel een streepje voor op zijn voorgangers. Of zou het kunnen liggen aan zijn voorgangers zelf, zoals Sijlbing die de neurotische behoefte vertoonde Coronie tot een Volendam aan de Kust om te bouwen, waardoor hij geen oog meer had voor de essentiële ontwikkelingsbehoeften van de bevolking? Men snakte in Coronie immers naar, dat er condities werden geschapen voor de land- en tuinbouw en niet dat blind werd gestard op toerisme als hoofdmiddel van bestaan voor het district. Momenteel merk ik ook niets van voortzetting van dat beleid, en dat is goed ook! Trouwens, ik zie de ambtswoning van de dc in geen –tig jaar een museum worden. Overigens waren er ook particuliere initiatieven die samenhingen met het utopisch toerismebeleid, maar van die initiatieven is ook niets terecht gekomen. Ik hoor ook niets meer over die 600 ha kokoscultuur die in ontwikkeling zou zijn of over kaaimanfarm, leguanenkwekerij, White Beach in Coronie, kajakken voor de zeekust en in de zwamp. En wanneer gaat het logeergebouw weer open, dat er van buiten mooi uitziet, maar van binnen leeggehaald is.
Ik ben wel heel erg benieuwd naar de ontwikkeling betreffende het opzetten van een aloë-vera fabriek in Coronie nu Petro Caribe( Venezuela) die voor het geld zou zorgen zelf op de kleintjes moet gaan letten vanwege daling van de prijzen van aardolie. Bovendien geven de ontwikkelingen m.b.t. de cassavefabriek in Para aanleiding tot gezonde twijfel omtrent de geloofwaardigheid van het aloë-vera project. Het zou overigens een zegen zijn voor Coronie als men zou stoppen met deze dure witwasgrapjasserij en zich zou storten op de daadwerkelijke ontwikkeling van het district door:
- het ophalen van kanalen, kreken en sloten en deze – zoals vroeger het geval was – in verbinding te brengen met de zwamp;
- het tegengaan van het gebruik van pesticiden bij de toekomstige rijstbouw om daarmee de visstand en de gezondheid van de Coronianen te beschermen;
- de revitalisering van het kokosareaal;
- en ten slotte nog de bevordering van de kleine tuin- en landbouw.
Maar dat is godgeklaagd, behalve in verkiezingstijd, want sinds jaar en dag is het motto: veel beloven weinig geven doet een gek in vreugde leven!
Herwin Hooplot