Maar vandaag was een bijzondere zondag, toen Kirsten Dorrestijn, uit de taxi stapte met Michael Slory aan haar zij om via mijn internetverbinding live bij de boekpresentatie aanwezig te zijn in Amsterdam. Kirsten is freelance journalist, of beter gezegd, de letterlijke \u2018beschermvrouwe\u2019 van Slory op deze dag, die voor de derde of vierde keer in Suriname is en naar ik vermoed elke keer wanneer ze in het vliegtuig naar Nederland stapt, denkt: ik wil hier blijven.<\/p>\n Een bescheiden man met een grijze baard en een zwart hoedje stapte mijn woonkamer binnen. Ik had eerder op de ochtend als de bliksem mijn woonkamer op orde gebracht. Het moest er allemaal goed uit zien voor de camera. Slory hield zijn tas van jute stevig vast en het moment dat hij zijn mond opendeed kwam er een woordenvloed die pas eindigde toen ik hem bij zijn huis afzette. Schrijvers zijn vertellers ging het door mijn hoofd en wellicht hadden de slokjes rode wijn die hij voor het interview had ingenomen een beetje geholpen. Hij slingerde Kirsten en mij tussen de herinneringen van de jaren zestig, zeventig, Nederland: waar hij meedeed aan protestmarsen als enige Surinamer, communisten, de olie van Coronie, \u00a0de Chinese contractarbeiders van 1853 die met Creoolse vrouwen kinderen kregen en meer.<\/p>\n Slory ging gemakkelijk zitten op de stoel, ik deed een glas sap voor hem erbij. Hij moest vooral relaxed zijn. Zijn kladblok, dichtbundel die hij eerder had ontvangen ernaast en een pen. \u00a0Hij boog zijn hoofd: \u2018Ik bid even voor een goede verbinding.\u2019 We konden beginnen. Michiel van Kempen, de \u2018reddende engel\u2019 zoals Slory dat later zei deed het interview. De volle zaal keek. En zo vlot als zijn pen is, zo rolde de ene na de andere anekdote eruit bij de vragen van Michiel. Jaartallen, de bezoeken van Bruma aan de Torarica-casino, namen van ontmoetingen die hij met mensen had, de \u2018communistische\u2019 verwijten die naar zijn hoofd geslingerd waren toen, een gedicht voor wijlen John Leefmans in Sranantongo, nog eens het gedicht voor Leefmans, weer een jaartal, zijn in de steek gelaten idealisme (waar hij met de grootse zelfspot over sprak), de eeuwige vrouw die hij nog steeds niet was tegengekomen, de gedichten die nog in zijn huis rondslingerden waar best nog een bundel van gedrukt zou kunnen worden, dat men vroeger absoluut geen Chinezen wilden laten halen naar Suriname\u2026dat alles flitste in een uur door de woonkamer en de zaal van de VERONSUR.<\/p>\n \u201cIs de dichtbundel een soort testament Michael?\u201d, vroeg Van Kempen. \u201cNee! Geen testament maar een mijlpaal! Mijn gezicht is gered!\u201d We hoorden de lachsalvo\u2019s en applausjes van de zaal in de woonkamer. De slechte verbinding maakte mij nerveus: het geluid viel steeds uit. \u201cDe zwakke bandbreedte, daar ligt het aan.\u201d hoorde ik Vincent op de achtergrond zeggen. \u2018We doen de camera uit.\u201d Het geluid werd inderdaad iets beter en kon Slory verder uit zijn dichtbundel voorlezen. Het publiek kreeg de gelegenheid hem de groeten. Hilli Arduin, Ronald Snijders en Cynthia Abrahams stelden vragen. Ronald Snijders vroeg waar hij ondanks de teleurstellingen toch nog in zijn werk de romantiek bleef behouden. \u201cIk bid altijd op mijn knie\u00ebn en vaak lees ik uit de Koran, daar vind ik kracht. Ja, 75 van de 100 keren ben ik op mijn knie\u00ebn.\u201d<\/p>\n Het ging echt niet goed met de verbinding dus moesten we maar stoppen. Hij zwaaide nog naar het publiek, kreeg een luid applaus en bedankte een ieder waarvan in bijzonder Michiel van Kempen en Franc Knipscheer. \u201cGods zegen voor jullie allen daar. Gods zegen!\u201d<\/p>\n En ik, ik heb bijna mijn gesigneerd exemplaar uit.<\/p>\n Bron: RUTH SAN A JONG\u00a0<\/a> \u00a9 All rights reserved<\/p>\n [Ruth San A Jong is Schrijver, Literair Consultant en\u00a0 directeur van de Schrijversvakschool\u00a0 <\/a>]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Door: Ruth San A Jong [23 september 2012] Ik kopieer niet gemakkelijk typisch Nederlandse begrippen, maar vandaag kon ik het niet laten de kop van mijn bericht deze titel te geven. Vanmiddag was de presentatie van Michael Slory\u2019s dichtbundel Torent een man hoog met zijn po\u00ebzie\u00a0bij Vereniging Ons Suriname in \u2026 Verder Lezen… ![\"\"](\"https:\/\/ruthsanajong.files.wordpress.com\/2012\/09\/slory.jpg\" "\\"Slory\\"")
<\/a><\/p>\n<\/a>Hij vertelde hoe aangenaam verrast hij was dat dit mogelijk was, een live interview. Verbaasde zich over de technologie van nu, en vroeg mij of er bepaalde vragen waren waar hij zich op zou moeten voorbereiden. Ik had mij niet met de inhoud beziggehouden. Wel met kabeltjes, geluidboxen, skype-verbinding gecontroleerd met iemand uit Nederland eerder, laptop op groot scherm aangesloten, extra belichting, bureaustoel iets lager gezet zodat zijn benen niet zouden bengelen. Kirsten zou wat drank en eten nemen. Vincent Soekra had zijn laptop ter beschikking voor aansluiting op een beamer daar in Nederland en had mij wat instructies gegeven voor dat technische deel. Het programma van de Letterendag was anderhalf uur eerder begonnen, ik had alles moeizaam kunnen volgen omdat de verbinding het geluid vertraagd of soms helemaal niet overbracht.<\/p>\n