Wie veel verhaalt heeft veel te verantwoorden

Lezers vragen zich de laatste tijd af waar mijn columns blijven. Dit doen ze mondeling, per app of per mail. Maar schatjes van mij, als er niets gebeurt, valt er ook niets te vertellen. De huidige dc van Coronie lijkt zich niet te willen vergalopperen aan uitspraken die niet waargemaakt kunnen worden. Dat is verstandig!   Hij heeft het wel gehad over toerismeontwikkeling in Coronie. Maar waar moet dat geld vandaan komen?  Vanuit de regering in Paramaribo valt niets te verwachten. Hij moet dus roeien met de riemen die hij heeft. Ik zou het knap van hem vinden als hem dat zou lukken. De geschiedenis toont aan dat zijn voorgangers met een heleboel fantastische verhalen over de ontwikkeling van Coronie kwamen aanzetten, welke niet konden worden geconcretiseerd. Ik heb in de afgelopen decennia talloze ontwikkelingen als oprispingen uit monden van dc’s en andere betrokkenen bij de ontwikkeling van Coronie zien passeren, waarvan niets terechtkwam:

van kersenteelt op de dam tot kajakken aan de kust;

van waterschapontwikkeling tot reactivering van SAOC (Stichting Agrarische Ontwikkeling Coronie);

van kokosplantages tot aloeveracultivatie;

van rijstbouw op grote schaal tot toerisme als hoofdmiddel van bestaan van de Coroniaan;

van het in ere herstellen van het logeergebouw tot het realiseren van een nieuw politiebureau annex gevangenis midden in Totness.

Met al dit soort futuristische uitspraken over de ontwikkeling heb ik korte metten gemaakt en kreeg  ook het gelijk aan mijn zijde. Uiteindelijk word ik dan ook gewoon moe van om als een Don Quichotte tegen van alles en nog wat te hoop te lopen, als het toch geen zoden aan de dijk zet. Ik zie bijvoorbeeld weer een bericht over de voortgang van de landbouwontwikkeling in Coronie, meer specifiek de kokosteeltontwikkeling. Dan heb ik zoiets van: “hierover heb ik in het verleden al talrijke columns geschreven.  Laat maar gaan, het is toch dweilen met de kraan open”.

Dit is dan ook de reden waarom ik tegenwoordig minder aanleiding zie in te gaan op nieuwsberichten  over Coronie, die mij een dejavu- gevoel geven.

Daarom wil ik dan ook andere accenten gaan leggen, wat weer niet betekent dat ik helemaal geen commentaar meer zal leveren, als het nodig is. In het licht van de accentverlegging ben  ik al maanden bezig met een onderzoek naar het grondthema dat de ontwikkeling van Coronie nekt: gebrek aan samenwerking onder de Coronianen.

Het was dan ook prettig te lezen in GFC nieuws dat de dc en de 2 volksvertegenwoordigers van Coronie onlangs op een 1 juli-bijeenkomst in de community center van Coronie gezamenlijk de bevolking aanspoorden tot samenwerking, want dit is al 145 jaar  the bottleneck. Mijn stuk is in een afrondende fase en zal aan het einde van deze week of de komende week het daglicht aanschouwen.

 

Herwin Hooplot

 

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.